Mijn dorp in de sneeuw

Vandaag bewonder ik mijn onder een witte deken bedekte dorp. De stille stoepen en wegen en het zicht aan de rand beperkt door een grijswitte lucht

Ik hoor hoe de wind langs de leuning van de brug loeit, een geluid uit mijn kinderjaren: het gezucht van wind en sneeuw

Vooral de oude huizen stralen. Ik voel een niet te vangen geborgenheid door de zachte, koude dotten sneeuw op hun schoorstenen en daken

Soms in de straat een geschoven stoep en ook alweer half bestoven. Vlokken stuiven, dansen en dwarrelen, zelfs de aalscholvers verwisselen hun plek van lucht naar water

Als laatste wil ik noemen de bomen, als zwarte etsen in het landschap neergezet door een kunstenaar. Vandaag is het leven, even zoals het vroeger was